Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
de toekomst begint nu
de toekomst begint nu

Description

zoektocht en zwervingen in het leven van L.E.K.


My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends

Mars is chocolade en Venus een scheermes


Vandaag ben ik me toch een potje ontvlambaar. Ik heb zo de indruk dat ik niet de minst passieloze ben, maar de laatste tijd is alles erger. Kennelijk mengen mijn karakter-atoompjes niet goed met het emotie-atoompje liefde. Mijn molecuul spat zowat uiteen, dus ik waarschuw alvast: ik sta al enige tijd op springen, betreden op eigen risico.


Het is natuurlijk typisch dat ik, een meisje, jongevrouw, hoe je het ook noemen wil (ik heb liever meisje trouwens, jongevrouw heeft iets pervers, wat als je er goed over nadenkt, eigenlijk heel vreemd is) een tirade over relatieproblemen begin op het internet. Maar ik ben nu eenmaal opgevoed door Barbie en verliefd op de testosteronloze prins op het zwarte paard, dus zo zij het. "Skipper: het slachtoffer van haar omstandigheden". Maar misschien is dit verhaal zo banaal nog niet: misschien krijg je nog iets heel anders te horen dan je zou hebben verwacht. Waarschijnlijk niet, maar je weet nooit.

Late het na deze compleet chaotische introductie duidelijk zijn dat ik dus een vriendje heb, of zoiets. Het is eerder een relatie die zo eenzijdig is dat die doet denken aan een potje touwtrekken met iemand die jij slapend over het gras en door de modder kan slepen zonder dat hij wakker wordt. Ik natuurlijk de sleper zijnde.

Het is een onvoorstelbaar simpel, doch kennelijk onoplosbaar probleem:  Ik wil gewoon dat de sukkel beltegoed koopt zodat ik niet op hem hoef te jagen en mij niet,wat nog veel erger is, in een constante staat van onzekerheid bevind over of hij eigenlijk wel met me wil afspreken.
Natuurlijk, als ik hem bel, dan mag ik langskomen of spreken we ergens af. Maar als ik hem zie zijn we zonder uitzondering met zijn vrienden. Het is een ding dat blijkbaar alleen ik de taak heb om contact te onderhouden omdat meneer principieel tegen bereikbaarheid is, maar dat ik hem nooit eens een keer alleen kan spreken, behalve in bed waar meestal fysieke interpersoonlijke verkenningen de boventoon voeren, is echt belachelijk. Dit zal dan wel "vriendinnetjesge..ehm...plas" zijn, maar goed daar heb ik dan ...poep... aan. Ik wist niet dat het normaal was dat je in een relatie de vrienden van je vriendje beter kent dan hem zelf.

En ik altijd maar in Viva, Fancy en weet ik het allemaal lezen dat het zo typisch is dat vriendjes hun vriendinnetjes bijna nooit uitnodigen om met hun vrienden te hangen of uit te gaan.
Ik weet niet hoe het met de meeste mensen zit maar het lijkt mij geen voorbarige conclusie dat hij niet om me geeft. Ik zou daar dan ook enige twijfel over uitgesloten hebben, ware het niet dat hij er na elk voicemail bericht een vluchtig "k'hou van je" achteraan fluistert.

De kans bestaat en is heel groot dat ik me er gewoon teveel mee bezig houd en let op veel te kleine dingen. Meisjes doen dat kennelijk wel vaker, van een muis een olifant maken. En jongens irriteren zich daaraan, zij zien dingen namelijk op grotere schaal en letten niet te veel op al die details. Maar als we het dan toch over angst voor kleine dingen hebben, olifanten zijn bang voor muizen omdat deze kleine schlemieltjes de neiging hebben de slurven van olifanten in te kruipen op zoek naar een veilig donker onderkomen. Zouden jongens olifanten kunnen zijn en meisjes muisjes? Misschien zijn jongens bang dat meisjes ergens komen waar zij ze liever niet willen. Of kan ik mijn vergelijking anders opvatten en zoeken meisjes misschien dingen waar die helemaal niet zijn? Zoek ik dan naar liefde van hem die er niet is? Of zoek ik in wat hij wel en niet doet en zegt, iets wat hij helemaal niet zo bedoelt? Misschien had ik die onzinnige en geheel associatieve vergelijk gewoon niet moeten maken.

Waar het om gaat is dat er veel belangrijker dingen zijn. Zo zou ik nu eigenlijk moeten studeren, omdat er behalve mijn toekomst met een of andere jongen, een hele toekomst voor mij ligt. Deze geheel en al voor de hand liggende constatering is niet bedoeld om hoge ogen mee te gooien, maar het kalmerende resultaat van een lange fietstocht naar Slotervaart. Ik was een tikkende tijdbom en, als ik over dit hele relatiegebeuren nadenk, tikt de tijd steeds harder en sneller, maar die afstand naar Slotervaart gaf me tijd terug. Tijd om eens afstand te nemen van mijn muizenleventje en muizenprobleempjes en me een olifantenhuid aan te meten. Nu zelfs de commercie zich heeft geemancipeerd en mars chocolade is en venus een scheermes, is het vast geen moeite om van een olifant een muis te maken te maken. Naar het grote plaatje kijken, maar wel om steen voor steen aan mijn toekomst te bouwen. "The future begins now".  

Posted: 18:04, 4/9/2007
Comments (1) | Add Comment | Link

over...zicht (agendaatje)

even voor mezelf:

zeppelins
de kleine kapitein en L.E.K.
DRIFT
...
Pierrot
andersglobalisme
Het verhaal van die ene Avond in Maart: van "Wat is het antwoord op Wilders?" naar "Heb je zin in een avontuurtje?" In het vondelpark.
Het Taalprobleem
Eeuwige Ontheemding
Het Shell-syndroom
Politieke besluiteloosheid
'Emotionele' besluitenloosheid
Intellectuele/Academische Besluitenloosheid
Engagement en 'gekte'


etc.

Posted: 02:05, 31/3/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

het ik-je

Een korte uitleg over het ‘ik’-je dat deze pagina bijhoudt. Het innerleven van ’de ander’ is voor mij natuurlijk een raadsel. Ik kan gokken, aanvoelen, intuitie hebben, concluderen, maar nooit weten wat andere mensen nou van binnen ervaren. Zo ontstaat er voor mij een groot raadsel: hoe besluiten mensen?
Al sinds de eerste confrontatie met het moeten maken van keuzes (de studiekeuze, omdat ik de tweede fase heb weten te vermijden) vraag ik me af hoe mensen zo gemakkelijk weten wat ze willen.

Ze weten gewoon wat ze willen? Ja, maar als dat zo is- is er dan maar een ding dat ze willen boven al het andere, zodat hun besluit altijd ondubbelzinnig is en geen gevoel achterlaat van ernstige twijfel?
Ik weet ook wat ik wil. Maar dit ’wat’ is niet enkelvoudig wat betreft zijn inhoud. En je kan dan wel weten waar je aan begint als je voor een of andere optie gaat, maar je weet nooit waar het eindigt. Laat staan wat er tussen begin en einde allemaal bestaat.

Hoe dan ook, na een verre reis heb ik de eerste knoop doorgehakt en gekozen voor filosofie in Amsterdam. Maar dat was natuurlijk pas het begin.
Zelfs al houd ik van deze studie, de ‘beroepskeuze’-vraag dringt zich op steeds dwingendere wijze aan mij op naarmate ik me realiseer dat a.) ik volgend jaar al aan mijn scriptie zal beginnen, b.) filosofie geen vak is en ik mijzelf dus op een of andere manier als uniek en getalenteerd moet gaan profileren.
Ook a en b zullen weer afhangen van mijn keuze momenten.

Een belangrijk punt voor wie dan ook lijkt het vinden van een 'specialisme', iets waarvoor je je interesseert, waar je daarom veel tijd in stopt, en waarop je een unieke blik hebt door je engagament met het onderwerp.Volgens mij is dit uiteindelijk hetgeen van waaruit een uniek profiel vorm krijgt.
Maar is dit vinden van een 'specialisme' dan een bewuste afbakening van opties als: "Ok, ik ben hier goed in, niet veel mensen doen het/ weten hier iets van, dus zo zal ik me profileren. Op dit 'gat in de (arbeids)markt' zal ik mijn vorming toespitsen?
Of is het iets dat natuurlijk gaat; een bepaalde fascinatie met het onderwerp waardoor op natuurlijke wijze alle andere opties tot achtergrond vermaakt worden?

Hoe dan ook.
Het is de bedoeling in het vervolg mijn babystapjes in het komen tot een keuze te registreren. Onmisbaar in deze registratie zijn sowieso het medicijn mijner ziel(muziek), dingen uit het nieuws (onontkomelijk deel van het leven is het leven van alle anderen en wat zij meemaken), foto's, fictieve figuren (zoals bijvoorbeeld Pierrot) en al het andere relevante.


Posted: 01:20, 31/3/2007
Comments (1) | Add Comment | Link